Πρωτα δεν ηξεραν καν οτι εισαι επιστημονας υγειας.
Μετα σου χτυπουσαν παλαμακια.
Υστερα σε ειπαν ηρωα.
Επειτα σου εστελναν δωροεπιταγες, πατατακια που ληγουν, χαντρες και καθρεφτακια.
Κατοπιν ειπαν οτι φταις για την εξαπλωση.
Τωρα μερικοι επιθυμουν τη σταυρωση και την απολυση σου.
Κι εσυ καθεσαι και παλευεις ακομα για τη ζωη τους.
Εχοντας χασει τη δικη σου.
Μεσα σε χαμηλοταβανες αιθουσες ντυμενος σαν αστροναυτης, μολις που μπορεις να ανασανεις, κρατας το ταμπλετ στον μελλοθανατο για να αποχαιρετησει τους δικους του.
Και βγαινεις μουσκεμα στον ιδρωτα και λυγισμενος πλεον.
Γιατι εισαι ανθρωπος.
Σε κοροϊδευουν, σε χλευαζουν, σε εκμεταλλευονται.
Κι εσυ συνεχιζεις να κρατας το ταμπλετ στον μελλοθανατο.
Γιατι εισαι ανθρωπος.
Σε πουλανε, σε ξεζουμιζουν, σε πετανε.
Κι εσυ συνεχιζεις να κρατας το ταμπλετ στον μελλοθανατο.
Γιατι εισαι ανθρωπος.
Κατι που πολλοι εχουν ξεχασει να ειναι.
Γιατι αυτοι δεν ειναι εσυ.
Και θελουν να πεθανεις για τις δικες τους αμαρτιες.
Αλλα εσυ δεν εισαι σαν τα μουτρα τους.
Γιατι εισαι ο νοσηλευτης τους.
Αυτη ειναι η απογνωση τους.
Το οτι δεν μπορουν να σε φτασουν.
Σε αγαπαω ρε.
Λαμπρος Λιαπης.